In mijn vorig log kon je lezen dat ik vastbesloten ben een groot filosoof te worden. Omdat ik helaas niet zo'n groot denker ben, was ik genoodzaakt gedachten te ruilen. Dat kan tegenwoordig via de website denkendoetgeenzeer van Wenz.
Op basis van de relativiteitstheorie van Einstein concludeerde ik dat tijdreizen theoretisch mogelijk was. En als het theoretisch mogelijk is dat de tijd bij de ene persoon sneller verstrijkt dan bij de ander, dan is de vrije wil van mensen slechts een illusie. Ik vroeg Wenz deze sombere gedachte te ruilen voor een gloedvol betoog waaruit blijkt dat wij geen willoze schepseltjes zijn.
In deze log lees je het antwoord van Wenz!
--------------------------------
Wenz schrijft:
"Ok, er zijn drie dingen die ik wil zeggen. Het eerste: ruilen is eerlijk oversteken. Dus als ik een gloedvol betoog moet schrijven, dan verwacht ik er minstens net zo een van jou. Het is niet de bedoeling dat de een er met twintig regels vanaf komt terwijl de ander twee pagina's vol moet schrijven. :)
Ten tweede: toch vind ik je mail zo interessant dat ik er mijn gedachten over graag wil delen. Je hebt het over de persoon in de ruimte die 990 dagen ouder is geworden in tegenstelling tot de persoon op aarde die 1000 dagen ouder is. Maar waar je naar mijn mening de fout in gaat is dat die ruimtevaarder enkel lichamelijk, biologisch gezien minder oud is geworden. Door sneller dan op aard te gaan, is zijn lichaam minder oud dan iemand op aarde in dezelfde tijd. Wat niet zo is, is dat die persoon werkelijk maar 990 dagen is weggeweest. Hij is 1000 dagen weg, maar naar aardse begrippen maar 990 dagen ouder geworden. Zodoende staan logjes dus niet in de sterren geschreven, maar is simpelweg de tijd zoals wij die hier kennen op aarde sneller verstreken dan in de ruimte. Hij kan ze dus alle duizend lezen, alleen volgens zijn lichaam zijn er pas 990 dagen ouderdom opgetreden.
Dat brengt me dus bij het derde punt: ik geloof NIET dat wij een eigen wil hebben. Daar een gloedvol betoog over schrijven is dan ook onmogelijk voor mij. Alleen zit het iets anders in elkaar dan jij oppert. Jij plaatst de wil buiten het lichaam, in de sterren. Ik daarentegen plaats de wil in de hersenen. Wat wij vrije wil noemen is dit: wij denken dat wij bewuste, zelfgekozen keuzes maken, die we ook anders hadden kunnen doen maar die wij per se op die manier willen doen, simpelweg omdat wij dat kiezen. Daar geloof ik niet in. Ik denk dat onze hersenen, of om precies te zijn alle stoffen in onze hersenen, hormonen en dergelijke, ervoor zorgen dat wij doen wat wij doen. Zodra wij door middel van medicijnen een piepkleine hoeveelheid van een stofje veranderen in de hersenen, heeft dat invloed op de afgifte van weer tientallen andere stoffen. En opeens, als ware het toverkracht, blijken we ons heel anders te gedragen, andere percepties te hebben, andere beslissingen te nemen. Dat wat wij zo graag vrije wil noemen is volgens mij absoluut niet meer dan de chemische cocktail in ons lijf. Wordt die cocktail beïnvloed door milieu, leefomstandigheden, medicijnen, dan blijken wij ook te veranderen. Wanneer een depressief iemand dus aan de medicijnen gaat, zal hij of zij opeens het leven anders gaan bezien, optimisme zal de plek van pessimisme innemen, en de persoon in kwestie begint langzaamaan andere beslissingen te maken. Uit vrije wil, zover diegene kan voelen. Maar vóór de medicijnen dacht diegene heel anders over veel zaken. Zo ook voor tig andere gedragingen, veroorzaakt door de hersenen, het is veelal een tekort aan een of ander stofje, of juist een teveel eraan.
Ik denk dan ook dat wij totaal geen invloed hebben op wie wij zijn, in die zin dat we voelen wat we voelen door de cocktail die we meedragen. Daarom schrijft de schrijver juist dat boek, en geen ander. Daarom maakt die artiest nu juist dat liedje, en geen ander. Daarom heeft diegene juist die opleiding gedaan, of die baan afgeslagen, of valt hij op die persoon en niet op een ander. Natuurlijk is er ook zoiets als gewoonte, maar die gewoonte is ook weer ontstaan uit een bepaalde cocktail op een bepaald moment. In die zin zijn we dus wel allemaal zo goed als uniek, maar is het niet zo dat er een 'zelf' is, dat wij bezitten, dat onveranderlijk is, of typisch ons. Het is gewoon een combinatie van, een mix, die op een x aantal manieren kan voorkomen in de hersenen. Dus zijn er ook een x aantal types mens. Die x kan bij de één net een duizendste van een milligram van een stofje minder zijn dan bij de ander, waardoor diegene net iets anders in elkaar lijkt te zitten dan de een.
Ik denk dus dat wij wel een eigen wil hebben, maar geen vrije wil. Ik denk dat wij theoretisch werkelijk ieder gedrag en iedere beslissing kunnen aanpassen door middel van toediening van een hormoon of iets anders. Pas het dopaminegehalte van iemand aan, en het adrenaline-, het serotoninegehalte en ga zo maar door worden op hun beurt beïnvloed door de dopamine. Het een triggered tig andere stoffen. De eigen wil die wij hebben is dus het resultaat van onze unieke mix, maar heeft niets van doen met vrijheid. Onze hersenen dicteren precies wat wij denken, wat wij willen, wat wij doen en laten. In die zin kunnen we hoogstens dingen onderdrukken, maar ook dat kan alleen wanneer onze mix dat besef toestaat, en ermee kan werken. Probeert een drugsverslaafde opeens niet meer aan drugs te denken, dan is dat onmogelijk. De hersenen zijn zo ingesleten dat dat betreffende pad, in dit geval de zucht naar drugs, sterker is dan de gedachten die een persoon daarover kan hebben. Daar zal heel veel tijd overheen gaan, simpelweg omdat de cocktail zich zal moeten gaan aanpassen. Pas dan kunnen wij wat we willen.
Zo, nu ben ik natuurlijk erg benieuwd hoe jij tegen dit alles aankijkt. :)"
To be continued...
) 
De diepgelovige moeder die 2 jaar eerder haar man al had
verloren aan een ernstige ziekte, dankte God voor het leven van haar zoon. Of
het nu de hand van God was of gewoon een vastzittende slee, daar zullen de
meningen over verdeeld zijn. (Was het ook al
niet de hand van God die Argentinië naar de finale van het WK van 1986 bracht?)
Laatste reacties